Tango wyjaśnione: znad Río de la Plata

Trzy sztuki w jednej

UNESCO traktuje tango jako trzy sztuki jednocześnie: muzykę, taniec i poezję. W opisie wpisu mowa o tradycji rozwiniętej przez miejskie niższe warstwy społeczne, łączącej europejskich imigrantów, potomków afrykańskich niewolników i miejscowych criollos. Tango — jak głosi opis — ucieleśnia i wspiera różnorodność oraz dialog kulturowy, a wciąż praktykuje się je w tradycyjnych salach tanecznych Buenos Aires i Montevideo. Wspólny wpis Argentyny i Urugwaju pochodzi z 2009 roku. Wpis umiejscawia tango w basenie Río de la Plata, ściśle związanym z Buenos Aires i Montevideo.

Portowe dzielnice lat osiemdziesiątych XIX wieku

Tango narodziło się w latach 80. XIX wieku w robotniczych dzielnicach portowych nad Río de la Plata, estuarium między Argentyną a Urugwajem. Bary i domy publiczne często zatrudniały zespoły, by zabawiały ich klientów. Blog samego lokalu dodaje, że wczesne tango tańczyli głównie mężczyźni, ponieważ masowa imigracja spowodowała niedobór kobiet, a mężczyźni ćwiczyli na rogach ulic, zanim szli na milongi.

Trzy korzenie

Wikipedia opisuje tango jako mieszankę argentyńskiej milongi, hiszpańsko-kubańskiej habanery i urugwajskiego candombe. Warto znać te nazwy, ponieważ pierwsza z nich — milonga — stała się także nazwą wydarzenia tanecznego, na którym tańczy się tango. Ta mieszanka odzwierciedla dzielnice, w których tango się narodziło, gdzie imigranci z Europy żyli obok społeczności afrodescendenckich i miejscowych criollos, często w zatłoczonych kamienicach czynszowych zwanych conventillos.

Do Paryża i z powrotem

Tancerze i orkiestry z Buenos Aires podróżowali do Europy na początku XX wieku. Pierwsza europejska fala szaleństwa na punkcie tanga przetoczyła się przez Paryż, a następnie Londyn, Berlin i inne stolice. Według bloga lokalu eleganckie paryskie salony przyjęły ten taniec, a elity Buenos Aires następnie go zaakceptowały. Argentyńskie tango było początkowo odrzucane przez tancerzy z klasy średniej i wyższej, którzy preferowali formy balowe, takie jak walc wiedeński.

Złoty wiek

Podstawowy repertuar tradycyjnego tanga pochodzi z lat 30.–50. XX wieku, często nazywanych złotym wiekiem. Blog lokalu opisuje go jako profesjonalny przemysł, z dużymi orkiestrami, salami tanecznymi i międzynarodowymi trasami koncertowymi. Tango canción, forma śpiewana, rozwinęło teksty o miłości, stracie, zdradzie i nostalgii, a Carlos Gardel pomógł je rozwinąć w latach 20. XX wieku i zginął w katastrofie lotniczej w 1935 roku.

Bliski uścisk, otwarty uścisk

Argentyńskie tango tańczy się w bliskim uścisku, pierś do piersi, lub w otwartym uścisku, w zależności od stylu. Tango canyengue było wczesnym, rytmicznym stylem z początku XX wieku, tańczonym w zamkniętym uścisku, a tango nuevo, spopularyzowane po 1980 roku, wykorzystuje bardziej otwarty uścisk i bardziej złożone figury. Tango balowe to inny taniec, z rwanymi ruchami i szarpnięciami głowy, które są obce stylowi znad Río de la Plata.

Kto utrzymuje je przy życiu

Wpis UNESCO wymienia ludzi praktykujących tango: muzyków, tancerzy zawodowych i amatorów, choreografów, kompozytorów, autorów tekstów i nauczycieli, a także narodowych żywych skarbów, którzy ucieleśniają kulturę tanga. Dodaje, że tango jest włączone do obchodów dziedzictwa narodowego w obu krajach. Wikipedia zauważa, że katarynki pomogły rozprzestrzenić ten taniec z przedmieść. Ta mieszanka profesjonalistów i amatorów sprawia, że pewnego wieczoru możesz obejrzeć występ w małej sali, a następnego dnia pójść na milongę w sąsiedzkiej dzielnicy.

Tango sceniczne i tango społecznościowe

Dziś tango żyje w dwóch miejscach. Na scenie profesjonalni tancerze i muzycy wykonują choreografie lub improwizowane utwory dla publiczności, czy to w dużej sali, czy w małym pomieszczeniu. Na parkiecie ludzie tańczą towarzysko na milongach, gdzie — jak podaje miejski portal turystyczny — istotą jest uścisk i więź z partnerem, a nie wymyślne kroki. Zobaczenie obu daje najpełniejszy obraz tej sztuki.

Czytaj dalej: Jak działa milonga: tandy i kortejny