Το τάνγκο εξηγείται: από τον Río de la Plata

Τρεις τέχνες σε μία

Η UNESCO αντιμετωπίζει το τάνγκο ως τρεις τέχνες ταυτόχρονα: μουσική, χορό και ποίηση. Η εγγραφή του περιγράφει μια παράδοση που αναπτύχθηκε από τα κατώτερα αστικά στρώματα, ενώνοντας Ευρωπαίους μετανάστες, απογόνους Αφρικανών σκλάβων και τους criollos της περιοχής. Αναφέρει ότι το τάνγκο ενσαρκώνει και ενθαρρύνει τη διαφορετικότητα και τον πολιτιστικό διάλογο, και ότι εξακολουθεί να ασκείται στις παραδοσιακές αίθουσες χορού του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο. Η κοινή εγγραφή Αργεντινής–Ουρουγουάης χρονολογείται από το 2009. Η εγγραφή τοποθετεί το τάνγκο στη λεκάνη του Río de la Plata, στενά συνδεδεμένο με το Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο.

Οι συνοικίες του λιμανιού τη δεκαετία του 1880

Το τάνγκο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1880 στις εργατικές περιοχές του λιμανιού κατά μήκος του Ρίο ντε λα Πλάτα, του κόλπου μεταξύ Αργεντινής και Ουρουγουάης. Μπαρ και οίκοι ανοχής συχνά προσλάμβαναν ορχήστρες για να διασκεδάζουν τους πελάτες τους. Το blog του χώρου προσθέτει ότι το πρώιμο τάνγκο χορευόταν κυρίως από άνδρες, επειδή η μαζική μετανάστευση είχε αφήσει έλλειψη γυναικών, και ότι οι άνδρες εξασκούνταν σε γωνίες δρόμων πριν πάνε σε μιλόνγκας.

Τρεις ρίζες

Η Wikipedia περιγράφει το τάνγκο ως μείγμα της αργεντίνικης milonga, της ισπανοκουβανικής habanera και του ουρουγουανού candombe. Αυτά τα ονόματα αξίζει να τα γνωρίζετε, γιατί το πρώτο, milonga, έγινε επίσης το όνομα της χορευτικής εκδήλωσης όπου χορεύεται το τάνγκο. Το μείγμα αντανακλά τις γειτονιές όπου γεννήθηκε, όπου μετανάστες από την Ευρώπη ζούσαν δίπλα σε κοινότητες αφροαπόγονων και ντόπιους criollos, συχνά σε συνωστισμένες πολυκατοικίες που ονομάζονταν conventillos.

Στο Παρίσι και πίσω

Χορευτές και ορχήστρες από το Μπουένος Άιρες ταξίδεψαν στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η πρώτη ευρωπαϊκή μανία για το τάνγκο ξέσπασε στο Παρίσι, ακολουθούμενη από το Λονδίνο, το Βερολίνο και άλλες πρωτεύουσες. Σύμφωνα με το blog του χώρου, τα κομψά παριζιάνικα σαλόνια αγκάλιασαν τον χορό, και τότε οι ελίτ του Μπουένος Άιρες τον αποδέχτηκαν. Το αργεντίνικο τάνγκο είχε αρχικά απορριφθεί από χορευτές της μεσαίας και ανώτερης τάξης που προτιμούσαν φόρμες χορού όπως το βιεννέζικο βαλς.

Η χρυσή εποχή

Το βασικό ρεπερτόριο του παραδοσιακού τάνγκο χρονολογείται από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1950, που συχνά αποκαλείται χρυσή εποχή. Το blog του χώρου το περιγράφει ως επαγγελματική βιομηχανία, με μεγάλες ορχήστρες, αίθουσες χορού και διεθνείς περιοδείες. Το tango canción, η τραγουδιστή μορφή, ανέπτυξε στίχους για την αγάπη, την απώλεια, την προδοσία και τη νοσταλγία, και ο Carlos Gardel βοήθησε στην ανάπτυξή του τη δεκαετία του 1920 και πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1935.

Κλειστή αγκαλιά, ανοιχτή αγκαλιά

Το αργεντίνικο τάνγκο χορεύεται σε κλειστή αγκαλιά, στήθος με στήθος, ή σε ανοιχτή αγκαλιά, ανάλογα με το στυλ. Το tango canyengue ήταν ένα πρώιμο, ρυθμικό στυλ από τη δεκαετία του 1900 που χορευόταν σε κλειστή αγκαλιά, και το tango nuevo, που έγινε δημοφιλές μετά το 1980, χρησιμοποιεί μια πιο ανοιχτή αγκαλιά και πιο σύνθετες φιγούρες. Το ballroom tango είναι διαφορετικός χορός, με staccato κινήσεις και απότομα τιναχτά του κεφαλιού που είναι ξένα στο στυλ του Ρίο ντε λα Πλάτα.

Ποιοι το κρατούν ζωντανό

Η καταχώριση της UNESCO ονομάζει τους ανθρώπους που ασκούν το τάνγκο: μουσικούς, επαγγελματίες και ερασιτέχνες χορευτές, χορογράφους, συνθέτες, στιχουργούς και δασκάλους, μαζί με εθνικούς θησαυρούς εν ζωή που ενσαρκώνουν την κουλτούρα του τάνγκο. Προσθέτει ότι το τάνγκο ενσωματώνεται στους εορτασμούς εθνικής κληρονομιάς και στις δύο χώρες. Η Wikipedia σημειώνει ότι τα λατέρνα βοήθησαν στη διάδοση του χορού από τα προάστια. Αυτό το μείγμα επαγγελματιών και ερασιτεχνών είναι ο λόγος που μπορείτε να παρακολουθήσετε μια παράσταση σε μικρή αίθουσα ένα βράδυ και μια μιλόνγκα γειτονιάς το επόμενο.

Τάνγκο σκηνής και κοινωνικό τάνγκο

Σήμερα το τάνγκο ζει σε δύο κόσμους. Στη σκηνή, επαγγελματίες χορευτές και μουσικοί ερμηνεύουν χορογραφημένα ή αυτοσχεδιαστικά κομμάτια για κοινό, είτε σε μια μεγάλη αίθουσα είτε σε ένα μικρό δωμάτιο. Στην πίστα, οι άνθρωποι χορεύουν κοινωνικά στις μιλόνγκας, όπου η ουσία, σύμφωνα με τον τουριστικό ιστότοπο της πόλης, βρίσκεται στην αγκαλιά και στη σύνδεση με τον σύντροφο, όχι στα περίτεχνα βήματα. Η εμπειρία και των δύο προσφέρει την πληρέστερη εικόνα αυτής της τέχνης.

Διαβάστε στη συνέχεια: Πώς λειτουργεί μια μιλόνγκα: τάντας και κορτίνας